Eerst en vooral: ik ben een stedeling. Ik kom uit Besançon. Ik ben mij beetje bij beetje in de natuur en zachtjes aan dichter bij het gebergte gaan vestigen: eerst in het Plateau du Doubs, vervolgens in Haut-Doubs en uiteindelijk in de Haut-Jura. Ik had eerst een kantoorbaan, daarna vond ik een werk in het veld en nu werk ik voor eigen rekening.

In de bergen vind ik alles wat ik zoek: een echter en nauwer contact met de natuur en de mensen. Een verlangen waarvan ik mij aanvankelijk niet bewust was, en dat zich in de loop der tijd heeft geopenbaard.

Zelfstandig zijn, en dan nog eens landbouwer, blijkt vreemd genoeg veel stress teweeg te brengen, omdat je van zoveel factoren afhankelijk bent: leven en dood van de dieren, het weer, de relaties met de buren, ... Maar dat is de prijs die je betaalt voor een zekere vrijheid, voor dat gevoel van je eigen lot in handen te hebben, terwijl je goed beseft dat je maar een klein radertje bent in een groot geheel...

Wat het Juragebergte voor mij zo aantrekkelijk maakt, en wat wellicht verklaart waarom ik er zo aan gehecht ben, is het feit dat dit gebergte talloze gezichten en talloze buitengewone aspecten heeft, en toch een eenheid vormt. Het is de grote openheid van het landschap die het massief zo toegankelijk maakt, in eerste instantie voor de ogen, maar ook voor de doortocht van de mens. Niets lijkt er onmogelijk. In bergen die voorbehouden zijn aan een elite, aan übermenschen, zou ik niet graag leven... Het Juragebergte is een massief op mensenmaat, ook al ontbreekt het dit gebergte niet aan temperament en karakter, en hebben de eerste "kolonisten" blijk moeten geven van een grote wilskracht en vastberadenheid om er zich te kunnen vestigen.

Mijn werk als landbouwer moet ertoe bijdragen dat dit evenwicht tussen wilde natuur en bewoonde natuur in stand wordt gehouden. Mijn grootste streven bestaat erin om dit gebergte bewoond te houden, en te beschermen wat de mensen er hebben verwezenlijkt.
Doordat ik naast landbouwer ook berggids ben, kan ik de mensen met dit gebergte laten kennismaken. Wat ik graag doe: emoties opwekken, dingen laten aanraken, en zaken ophelderen en bijbrengen. Zo hoop ik dat de tijdelijke gasten zich aan het gebergte, de natuur en de gebruiken zullen hechten. Dat ze zich bewust zullen worden van de kracht, de zwakte en de broosheid ervan, en dat ze er zorg voor zullen dragen...