Tijdens mijn sportcarrière heb ik heel wat mooie landschappen gezien, maar die waarin ik ben geboren, zijn voor mij wel heel bijzonder! Mijn herinneringen gaan terug tot mijn kindertijd: het Plateau van Retord in de winter, het uitzicht op de Alpen, op "Le Salève", op de Mont-Blanc en op Nantua, "Les Plans d’Hotonnes", Le Poizat, ... Eentonigheid bestaat hier niet. Deze pure natuur, het feit dat je er reeën, everzwijnen en konijnen kan zien, enz., roept een gevoel van rust en ongelooflijke kalmte op. Het begrip "natuur" is hier heel reëel, het is geen cliché.

Ik zie me nooit in de stad wonen. Hier in het Juragebergte ben ik vrij. Na mijn carrière wil ik er blijven, want ik ben er goed geïntegreerd. Ik ben één met deze bergen. Er bestaat een echte cultuur van de noordse sporten en er heerst een bijzondere sfeer rond onze sporten, een beetje zoals in Noorwegen. Ik ben erg gehecht aan die identiteitsherkenningstekens, aan die heel gezonde mentaliteit. Het is juist dat ik hier bekend ben, maar ik word gerespecteerd. De mensen hebben respect voor geleverde inspanningen. Nederigheid is hier een wijdverspreid begrip. Je kan met andere mensen van gedachten wisselen en de ontmoetingen zijn spontaan, geïmproviseerd en verrijkend. Met de mountainbike of al langlaufend, hier kruis je elkaar en keer je elkaar de rug niet toe, zoals bij het alpineskiën…

Het feit dat ik daar nu nog woon, betekent dat ik dat van nature koester. Het is iets dat ik voel. Het moet mijn instinct zijn.