In het Forêt du Risoux ben ik verantwoordelijk voor het bosdistrict ("triage") Les Rousses. Voordien heb ik elders in Frankrijk in heel wat andere bossen gewerkt. Daardoor kan ik het Forêt du Risoux beter waarderen!
Ik heb een zeer hechte band met dit bos. Ik heb het mij een beetje toegeëigend. Het is "mijn" bos. Dat klopt niet, want ik ben slechts de beheerder en niet de eigenaar van dit bos. Maar ik geef toe dat het mij verre van onberoerd laat. Dat betekent ook dat ik het gebied zeer goed ken, wat garandeert dat ik die kennis goed kan doorgeven.

Ik prijs me gelukkig dat ik in het Forêt du Risoux mag werken. Dit bos heeft binnen mijn vak een mythische status. Op nationaal niveau roept het iets wakker... Het Forêt du Risoux is bijzonder kostbaar, zeer gewaardeerd en sterk begeerd: door houtproducenten, beschermers van de fauna en flora, liefhebbers van de wandelpaden, aanleggers en gebruikers van langlauftrajecten, ... Het Forêt du Risoux is immers ook de sneeuwschuur van de Haut-Jura! Het is soms moeilijk om iedereen te laten samenleven, maar wel boeiend!
Het Forêt du Risoux is een voorbeeld van een beheer als uitgekapt hoogopgaand woud, in tegenstelling met het beheer als regelmatig hoogopgaand woud. Hier zijn het verleden, het heden en de toekomst van het bos zeer nauw met elkaar verbonden, in een eeuwigdurende en uiterst langzame beweging. Dit beheer is de methode die het dichtst bij het "natuurlijke" beheer staat. Er wordt alleen ingegrepen om wanorde te voorkomen, maar de geest van dit traditionele beheer is al eeuwenlang dezelfde. We beheren "als een goed huisvader". We verwijderen wat nodig is, maar niet meer dan dat. De productie bedraagt hier 3 m³ per hectare, tegenover 10 m³ in andere laaglandbossen... We weigeren om aan massale exploitatie te doen en de houtkap te standaardiseren. De grootte van de bossen is zeer verscheiden.
Ondanks het feit dat de productie beperkt is, is de reputatie van sommige zagers gebaseerd op het hout (voor 80 % sparrenhout) dat hier wordt geproduceerd. Het hout heeft een uitzonderlijke hardheid. Een droom voor de bouw, grof timmerwerk, balken, ... Het neusje van de zalm is bestemd voor de bouw van snaar- en tokkelinstrumenten. Het hout uit het Forêt du Risoux heeft een gelijkmatige nerf, wat te wijten is aan een langzame en verticale groei, en geen knoesten... Dat garandeert een grote cohesie van het hout, wat een invloed heeft op de kwaliteit van de klankkasten.

Mijn taak hier bestaat erin om de natuur te begeleiden, met haar mee te gaan en nooit tegen haar in te gaan. Je moet immers nederig blijven. Ook al kan je heel wat schade toebrengen, toch blijft onze invloed beperkt... Langs bomen lopen die de Franse Revolutie hebben meegemaakt, doet je in elk geval nadenken over de betekenis van je eigen verblijf op aarde...

Ik voel me goed in het bos. Het is mijn toevluchtsoord. Ik laat er mijn eenzame en zelfstandige kant aan bod komen. Maar ik zoek ook contact met het publiek. Naast de controles en de strafmaatregelen, die ook deel uitmaken van mijn opdracht, ben ik er voor de mensen, sta ik open voor hen en ga ik met hen in dialoog. Uiteindelijk is dat het belangrijkste.