Een verblijf van 15 buitengewone maanden in Australië, een werkervaring in de industriële levensmiddelensector en 6 jaar zelfanalyse hebben mij doen inzien wat ik met mijn leven wilde aanvangen: ik ben landbouwer geworden voor de comtékaas! Mijn identiteit van landbouwer komt tot uiting in het feit dat ik voor een product met een gegarandeerde herkomstbenaming werk.

Ik ben er trots op melk te produceren voor een eeuwenoude kaas. Ik werk voor een product dat niets te verbergen heeft, en dat is een echt genoegen. Vandaag de dag nog over rauwe melk, koperen kuipen en planken in sparrenhout praten is hoegenaamd niet onbeduidend... 's Ochtends en 's avonds melk leveren voor de gieting, naar de "fruitière" gaan, met de kaasmaker praten, het contact en de betrekkingen onderhouden zijn allemaal erg belangrijk voor mij. Ik kan mij niet inbeelden dat een vrachtwagen mijn melk 's nachts komt ophalen.

De comtékaas is echt een uitstekend product. De verscheidenheid van de smaken is indrukwekkend. Het aromatische palet is verrassend. Het genot is immens. Een comtékaas wordt in de geest van een wijn gemaakt: Hij wordt "tot ontwikkeling gebracht" en rijp geconsumeerd. Een veld maaien is een groot genoegen: de verscheidenheid van bloemen is er zó groot... Dankzij de comtékaas draag ik ook bij aan het onderhoud van de landschappen. Ik houd de visuele rijkdom in stand... Het zijn kleine geneugten, dat klopt. Maar het zijn er zoveel. Ze weten te waarderen is voldoende om van je leven een succes te maken!

Het is voor mij enorm verrijkend om te zien hoe de mensen smullen van wat ik hen laat proeven, en luisteren naar wat ik hun vertel... Ik sta er immers op om een praatje te slaan met de zomervakantiegangers die naar onze "Soirées à la ferme" komen. Ik wil met hen mijn passie voor deze comtékaas delen, die in de loop der tijd niet "van het rechte pad is geraakt" (zijn precieze woorden waren "die zich in de loop der tijd niet heeft geprostitueerd").

De comtékaas neemt de eerste plaats in onder de AOC-kazen, maar dat is geen uitgemaakte zaak. Je moet voortdurend waakzaam zijn. Werken voor een elite levert je aanzien op, maar gaat met enorme druk gepaard. Dat gezegd zijnde, beschouw ik het ook als mijn plicht om dit erfgoed te verbeteren. Om het door te geven. Om de ketting niet te verbreken. Ik ben maar een aangever. Een tijdelijke bewaarder.