De geur van het krijt dat opdoemt in Chalain, het "stuifwater" van de watervallen van de Hérisson, de hellingen van de Maclu-meren die, enkele ogenblikken lang, roze kleuren, het vlothout en de zwanenmosselen (zoetwatermosselen) van het meer van Étival, de rietstengels die de wind verkreukelt aan het meer van Le Val, het herfstbos dat in Bonlieu te bezichtigen is, de verontrustende somberheid van het meer van Narlay of Vernois, de helderheid en de blauwe tinten van het meer van Ilay in de zomer, het ijs van het meer van l’Abbaye dat kraakt in januari: zo schenen de meren en de watervallen van het Juragebergte mij toe.
Maar als kind en tiener deden die landschappen en bevoorrechte momenten mij ook denken aan de havens uit de Vendée, de Mallorcaanse flora of de keienstranden van de Zwarte Zee.

Vandaag de dag is de "Région des Lacs" een voor mij onmisbare en zeer vertrouwelijke plaats geworden. Hoewel de indrukken van vroeger vandaag nog altijd even scherp zijn, heeft de bekommernis om de geschiedenis van deze regio te documenteren en te delen, tegenwoordig de overhand gekregen.

Deze meren en watervallen hebben immers mensen en originele activiteiten aangetrokken: monniken en vissers, smeden en boottimmerlieden (van "barquots"), wasvrouwen, ... Door aan de waterkanten te bidden of handenarbeid te verrichten, hebben deze mensen van de meren deze waterstreek, die ze ongetwijfeld in hun hart hadden gesloten, vormgegeven.