Ik heb altijd geweten dat ik in het Juragebergte zou leven: toen ik 11 was, besloot ik al dat ik later gids zou worden! Mijn vader was landbouwer en skileraar, waardoor ik mijn hele kindertijd buiten heb doorgebracht: op de skilatten in de winter, in het hooigras in de zomer. Ik heb ook veel affiniteit met hout, want mijn grootvader was timmerman.

Ik ben in Scandinavië, in Alaska, in Zwitserland en elders in Frankrijk geweest, maar ik keer altijd terug naar het Juragebergte! Het Juragebergte is als een golvend oppervlak, heel rustig, heel veilig... Er is hier een verscheidenheid die je nergens anders terugvindt. Het ene ogenblik bevind je je in een "combe" en enkele meters verder op een bergkam, het is er heuvelachtig... Ideaal voor sneeuwschoenwandelingen en tochten met de hondenslee. Het profiel van het Juragebergte is werkelijk "noords", en het is echt het tegenovergestelde van het "alpiene" profiel. Zelfs de honden gaan uit de bol! Achter elke den kunnen ze weer iets nieuws ontdekken, het is heel ludiek voor hen!

Ik doe alle activiteiten buiten de pistes. Ik neem de mensen graag mee buiten de bekende paden. Ik zoek varianten, om hun dingen te tonen die ze alleen niet zouden zien. Vervolgens dring ik een beetje binnen in de woningen... Dankzij mijn landbouwersafkomst beginnen we heel snel te praten! Maar ik houd mij aan wat verboden is: ik betreed nooit de biotoopzone van de auerhaan, en evenmin het natuurreservaat van de Haute-Chaîne du Jura. De groepen zijn beperkt, want een kwaliteitsaanpak is onmogelijk wanneer je met meer dan tien personen bent...

Sneeuwschoenwandelingen vinden plaats in het bos, en dus in het Juragebergte! Er zijn zoveel verschillende boomsoorten, en er is dus ook een zeer verscheiden fauna. We staan vaak op handen en voeten onder een boom, om dierensporen te onderzoeken!

Deze bergen zijn op mij afgestemd en ik ben op hen afgestemd. Vanochtend heb ik buiten ontbeten, met uitzicht op de "combe". Ik heb een wouw, een buizerd en een ree gezien. En gisteravond kwam een nieuwsgierige koe wat te dicht bij mij. Om elf uur 's avonds holde ik er nog altijd achter aan!

Het is belangrijk om volledig vervuld te zijn van je streek, want de bezoekers zijn bijzonder nieuwsgierig. Ze zoeken contact, en als ik niet op al hun vragen kan antwoorden, zullen ze teleurgesteld zijn... Mijn geest staat voortdurend open. Er is zoveel dat je moet weten over het Juragebergte…